Over het algemeen zijn onjuiste kalibratie en onjuist gebruik de belangrijkste oorzaken van fouten. Een zorgvuldige bediening op deze juiste manier kan de operationele fout minimaliseren en de hoogste nauwkeurigheid bereiken.
1. Temperatuur van het meetapparaat
De capaciteit van de meter verandert met de temperatuur. De temperatuur waarbij de meter in of uit zijn nominale capaciteit wordt gemeten, is de standaardtemperatuur.
Het glas van het meetapparaat heeft een thermische uitzettingscoëfficiënt van het lichaam in het bereik van ongeveer 10×10-6~30×10-5K-1. Een bulk thermisch expansiesysteem met een effectiviteit van 30×10-6K-1 (gemaakt van natronkalkglas) wordt gekalibreerd op 20 ° C, terwijl gebruik bij 27 ° C slechts 0.02% extra fout vertoont, wat kleiner is dan de meeste meters Grensfout: het is duidelijk dat de standaardtemperatuur niet belangrijk is bij daadwerkelijk gebruik, maar om een goede kalibratiereferentie te bieden, is het belangrijk om een standaardtemperatuur te specificeren en de meter vóór kalibratie op die temperatuur te balanceren.
2. De temperatuur van de vloeistof
De nauwkeurigheid van het meten van de temperatuur van het kalibratorwater moet ±0.1 °C zijn. Wanneer u de meter gebruikt, zorg er dan voor dat alle vloeistoffen dezelfde kamertemperatuur hebben wanneer u hun volume meet.
3. Netheid van het glasoppervlak
De meter heeft betrekking op de reinheid van het binnenoppervlak bij het meten of meten van het volume van de vloeistof. De slechte reinheid kan ervoor zorgen dat de meniscus vervormd raakt en fouten veroorzaakt.
Er zijn twee soorten defecten in de meniscus. Het glasoppervlak is niet volledig nat, dat wil zeggen dat het vloeistofoppervlak onder een aanzienlijke hoek in contact is met het glas, in plaats van een curve te vormen die raakt aan het glasoppervlak.
Door vervuiling van het vloeistofoppervlak wordt de oppervlaktespanning verlaagd en wordt de kromtestraal vergroot. Het meetapparaat voor het meten van de vloeistof: als de binnenwand niet schoon is, kan de vloeistoffilm op de binnenwand onregelmatig of onvolledig verdeeld zijn en een fout veroorzaken. Als er sprake is van chemische verontreiniging, ook al heeft dit geen invloed op de capaciteit, kan dit fouten veroorzaken als gevolg van concentratieveranderingen als gevolg van chemische reacties. Containers met een molen moeten speciale aandacht besteden aan het reinigen van de maalzone.
Om te bepalen of de meter grondig is gereinigd, moet dit tijdens het vullen worden geobserveerd (de doseermeter wordt bij voorkeur gevuld van onder het vloeistofniveau, dwz vanaf het onderste deel van de plugklep van de buret of vanaf de stroompoort van de pipet). de meniscus gaat omhoog zonder vervorming (dwz kreukt niet aan de randen).
Nadat de vloeistofvulling de nominale capaciteit overschrijdt, moet de overtollige vloeistof worden afgevoerd (het doseerapparaat moet via de vloeistofpoort worden afgetapt en het doseerapparaat moet met de pipet worden afgezogen). Het bovenste glasoppervlak moet gelijkmatig vochtig worden gehouden en de meniscus mag aan de randen niet kreuken.
4. Instelling van de meniscus
De meniscus verwijst naar het grensvlak tussen de vloeistof en de lucht van het te testen volume.
De meeste meters kunnen een controlebasislijn of indexlijn gebruiken om de meniscus in te stellen en af te lezen. De meniscus moet als volgt worden ingesteld:
Het laagste punt van de meniscus moet het horizontale vlak aan de rand van de indexlijn raken, en de zichtlijn moet zich op hetzelfde niveau bevinden als de rand van de indexlijn. De kwikmeniscus moet echter de onderrand van de indexlijn raken. Bij gebruik van een ondoorzichtige vloeistof moet de horizontale zichtlijn door de bovenrand van de meniscus lopen en indien nodig goed worden gekalibreerd. (zie foto)
Een juiste plaatsing van het licht kan de meniscus dof en helder maken, zodat deze moet worden bekleed met een witte achtergrond en ongewenst strooilicht moet bedekken. Er kan bijvoorbeeld een zwarte papieren strook worden geplaatst op een positie van niet meer dan 1 mm onder het vloeistofniveau van de meter, of er kan een klein stuk zwarte, dikke rubberen slang aan de wand van de meter worden gespannen.
Wanneer de lengte van de indexlijn voldoende is voor gelijktijdige observatie vanaf de voor- en achterkant van het meetapparaat, moet de zichtlijn zich op een positie bevinden waar de voor- en achterkant van de bovenrand samenvallen, en parallax kan worden vermeden.
De meter gebruikt alleen de zwarte schaduwband om de rand van de indexlijn aan te passen wanneer de voorkant een scheidingslijn heeft. De parallax kan worden verwaarloosd, maar er moet ook worden opgemerkt dat het oog in hetzelfde horizontale vlak moet lezen als de rand van de indexlijn.
5. Uitstroomtijd
Bij het meetapparaat van het meetapparaat is de capaciteit gemeten door de vloeistoffilm die op de binnenwand van het meetapparaat achterblijft altijd kleiner dan de te meten capaciteit. Het volume van de vloeistoffilm hangt samen met de tijd dat de vloeistof uitstroomt.
Wanneer de uitstroomtijd een bepaalde waarde overschrijdt, is de capaciteit van de resterende vloeistoffilm extreem klein en constant, en daarom is de invloed van het meten van de vloeistofcapaciteitsfout verwaarloosbaar.
De uitstroomtijd is opgedeeld in segmenten en kent een bepaalde wachttijd om hetzelfde effect te bereiken. Wanneer de stroompoort kapot of geblokkeerd is en elke verandering in de grootte van de stroompoort om de stroomsnelheid te verhogen, zal leesfouten veroorzaken. Deze fout vermindert de nauwkeurigheid van de meting en kan niet worden geschat.
De uitstroomtijd is geschikt voor het meten van de glasmeter met water als vloeistof. Er zal geen onredelijk verschil in capaciteit optreden als de werkelijke uitstroomtijd binnen dit bereik varieert, maar om veiligheidsredenen moet het uitstroomtijdsbereik worden gespecificeerd. De uitstroomtijd kan nog steeds worden gemarkeerd op de A-fase buret en de pipet, en de gebruiker kan controleren of de stroompoort geblokkeerd of beschadigd is door de uitstroomtijd te meten.
